Off-Axis Guiders & Camera Rotators

De functie van een Off-Axis Guider (OAG)

Een Off-Axis Guider is een instrument dat in de lichtweg van de hoofdtelescoop wordt geplaatst, vlak voor de primaire camera. Door middel van een klein prisma wordt een fractie van het licht aan de rand van het beeldveld afgebogen naar een tweede, kleinere camera: de guide-camera. Dit stelt de fotograaf in staat om te ‘guiden’ met de brandpuntsafstand van de hoofdtelescoop zelf, zonder dat er een extra volgkijker nodig is.

Voorkomen van differential flexure

Het grootste voordeel van een OAG is het elimineren van differential flexure. Bij een losse volgkijker kunnen minieme mechanische doorbuigingen tussen de twee telescopen zorgen voor onscherpe sterren, zelfs als de volgkijker perfect volgt. Omdat een OAG gebruikmaakt van exact hetzelfde optische pad als de hoofdsensor, worden alle bewegingen van de telescoop direct gecorrigeerd. Dit is met name cruciaal bij systemen met een lange brandpuntsafstand, zoals Schmidt-Cassegrains en grote RC-telescopen.

Camera Rotators voor kadrering

Een camera rotator wordt gebruikt om de oriëntatie van de camerasensor ten opzichte van het hemelobject te veranderen. Dit is essentieel voor een goede kadrering van langwerpige objecten zoals nevels of sterrenstelsels. Bij het gebruik van een OAG is een rotator vaak wenselijk om een geschikte gidsster te vinden zonder de compositie van het hoofdonderwerp te verstoren. Handmatige rotators moeten over een vergrendeling beschikken die geen verschuiving (tilt) in de optische trein veroorzaakt.

Lichtsterkte en prisma-afmetingen

Bij de keuze van een OAG is de grootte van het prisma van belang. Een groter prisma vangt meer licht op en biedt een groter zoekveld voor gidssterren, wat vooral bij moderne sensoren met een hoge resolutie een voordeel is. Daarnaast moet de dikte van de OAG (de optische weg) passen binnen de beschikbare backfocus van het systeem, aangezien deze ruimte inneemt tussen de telescoop en de camera.